MY STORY

Een jaar later

Een jaar later slaagt weer het noodlot toe. Twee weken geleden begon ik terug dezelfde klachten te krijgen dan een jaar geleden. Terug had ik veel pijn met naar het toilet te gaan en kon ik moeilijker zitten. Er was terug iets aan de hand…
Ik maakte meteen een afspraak met mijn specialist. Voor ik nog naar de afspraak kon gaan, werd de pijn erger en erger. Ik dacht dat ik terug een abces had. Hoe kon dit? Ik kreeg zoveel medicatie + om de 6 weken moet ik naar het ziekenhuis voor een infuus en toch kwam dit terug.
De avond voor mijn afspraak kreeg ik een extreme pijn. Het abces was al deels open. De dag nadien ging ik niet werken en ging ik meteen naar het ziekenhuis. Het verdict was inderdaad terug een abces. Er zat in mijn vorige wonde (die EINDELIJK genezen was) toch nog een fistel. Dit is een klein gangetje dat zich een weg maakt naar waar het eigenlijk niet mag komen. Doordat hier vuile bacteriën door komen, kan er zo terug een abces ontstaan. Ik had dus terug gewoonweg brute pech gehad. Want de kans dat dit zou terugkomen was klein door de zware medicatie die ik krijg. Omdat ik een vrij zware vorm van Crohn heb, zijn bij mij die kansen dus niet zo klein.
Ik werd meteen geopereerd en de fistel werd opengesneden en het abces werd gedraineerd. Terug een wonde dacht ik, joepie. Terug dezelfde pijn en miserie met het toiletbezoek.
Omdat we er snel bij waren, is het al bij al nog snel behandeld en niet zo ver geëscaleerd dan vorig jaar. Ik ben een nachtje in het ziekenhuis gebleven en toen mocht ik naar huis. De wonde wordt nu terug verzorgd door thuisverpleging en ik kan twee weken niet gaan werken. Daarbovenop zit er terug een ontsteking in mijn darm die wat actiever geworden is, waardoor ik dus terug meer klachten heb. Bij de ziekte van Crohn worden ontstekingen normaal onder controle gehouden met medicatie, maar soms kan je een opstoot krijgen (zo noemen ze dat dan). Dit is nu dus bij mij het geval. En dit zal waarschijnlijk niet de laatste zijn.
Toch ga ik er veel beter mee om dan ik verwacht had. De nodige tranen zijn uiteraard gevallen, maar de pijn is nu terug onder controle. Ik ben gewoon al blij dat ik nu rustig en zonder al te veel pijn kan herstellen. Binnenkort heb ik nog enkele onderzoeken gepland om te zien of er niet nog fistels zitten die ze niet kunnen zien. Hiervoor doen ze een MRI. Laat ons hopen dat het bij deze ene fistel is gebleven. Tot hiertoe dan. We zien wel!
Volgende week ga ik terug werken en focus ik mij op het plezier van het lesgeven en uiteraard ons huis! De plannen van de architect zijn klaar, dus nu kan het bouwen aan onze droom beginnen. Fijne dingen om naar uit te kijken dus en die ziekte nemen we er wel bij zeker? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *