MY STORY

Hoe het allemaal begon

Omdat het nu een jaar geleden is dat alles is begonnen, zou ik graag mijn verhaal delen met jullie.
Het is allemaal vrij onschuldig begonnen. Ik kon moeilijker en moeilijker naar het toilet gaan. Vaak had ik last van diarree. Dagelijks had ik ook last van hevige buikkrampen. Ik heb hiermee rondgelopen tot midden februari. Elke dag ging ik met hevige pijn werken. Ik kon ook amper zitten of wandelen zonder pijn. Ik wist niet wat er aan de hand was. Volgens de dokter had ik gewoon last van kloofjes (wat extreem pijnlijk is). Dit ging na enkele weken wel verdwijnen volgens hem. Maar niets was minder waar. Het werd erger met de dag. Tot ik op het punt kwam dat ik niet meer kon gaan werken van de pijn. Ik liet me verder onderzoeken en het bleek dat ik een abces had en dat ik moest geopereerd worden.
De dag na mijn verjaardag vond de operatie plaats. Alles was goed gegaan en na twee weken zou ik genezen zijn en mocht ik terug gaan werken. Die twee weken zijn uiteindelijk twee maanden geworden. Waarom? De wonde die ik overhield aan de operatie genas niet. Maar echt voor geen meter…
De dokters begonnen zich vragen te stellen en deden verdere onderzoeken.
Na het eerste onderzoek bleek het dat mijn darmen ontstoken waren en dat daardoor de wonde niet kon genezen. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis en moest antibiotica krijgen. Het begin van een (tweede) helse periode.

Tijdens die opname (van uiteindelijk 4 weken) deden ze nog een paar extra onderzoeken. Tot ik uiteindelijk te horen kreeg dat ik de ziekte van Crohn had. Toen waren we al weer twee weken verder. Het was even slikken toen ik de diagnose te horen kreeg, maar ik wist nu wel wat ik had. Er viel een soort van last van mijn schouders. De dokters stuurden me naar huis met een hoop medicatie en thuisverpleging om de wonde verder te verzorgen. Eindelijk naar huis dacht ik, want in het ziekenhuis kreeg ik het mentaal wel zwaar. Thuis kon ik dan rustig wennen aan mijn nieuwe situatie. Maar weer was dit te mooi om waar te zijn.
Ik was nog geen dag thuis en ik werd heel ziek, met overgeven en hoge koorts. De thuisverpleging stuurde me naar de spoed. Daar werd ik meteen geholpen en dachten ze dat ik een reactie had op de medicatie. Ik werd terug opgenomen. Ze wilden geen risico meer nemen en gaven me een tijdje andere medicatie en ik kreeg sondevoeding. Dit hield in dat ik niets meer mocht eten. Ik mocht enkel af en toe water drinken. Uiteindelijk heeft dit twee weken geduurd. Dit was mentaal het zwaarste dat ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Dan besef je pas echt hoe dankbaar je mag zijn dat je gewoon een boterham met kaas kan eten. In het begin voelde ik me nog niet goed dus verlangde ik niet naar eten. Maar uiteindelijk werd ik beter en waren de laatste dagen heel zwaar om niet te mogen eten. Ik kreeg wel eten via die sonde, maar je maag blijft leeg en je hongergevoel blijft. Nadien mocht ik rustig mijn eten opbouwen met restarme voeding dus gewoon wit brood, witte pasta, bouillonsoep en kipfilet. Dat was het zo een beetje. Best vooral geen verse groenten of vers fruit. Ik volgde dit dieet een tweetal weken toen ik terug thuis was. Nadien begon ik meer lichtverteerbare dingen te eten.
In die tijd ben ik veel afgevallen en is mijn lichaam helemaal veranderd. Mijn lichaam heeft veel moeten doorstaan en dan besef je pas hoe sterk je bent (of moet zijn). Ook mentaal had ik het zwaarder dan ooit. Maar dit heeft me zeker sterker gemaakt en een andere kijk op het leven gegeven. Gewoon genieten van wat je ├ęcht gelukkig maakt en je niet bezighouden met zaken die niet belangrijk zijn, meer relativeren en me vooral niet meer zo hard opboeien in nutteloze zaken. En vooral waarde hechten aan mijn gezondheid. Je beseft pas hoe gelukkig je mag zijn als je gezond bent. Want vanaf dat je niet meer gezond bent, kunnen ook andere dingen je niet meer gelukkig maken. Het enigste dat je wilt is je goed voelen en geen pijn hebben. Door maanden elke dag met pijn op te staan en met pijn te gaan slapen was ik het allergelukkigste op de moment dat ik geen pijn meer had.

En dat geluksgevoel kan geen iPhone, nieuwe kleren, juwelen of eender wat mij nog geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *